To nie Mozart.
Wiem.
- Zechce pani tłumaczyć? - Co?
"Pewnego dnia usłyszałem szelest wiatru wśród drzew".
Mniej więcej.
"Pewnego dnia usłyszałem śmiech dzieci".
"I roniłem ciepłe, słone łzy nad utraconymi drzewami".
"Niech dzieci przyjdą do drzew, a dam im nadzieję - powiedział".
"Ale nie ma drzew dla biednych, zagubionych dzieci".
"Ich zabawką jest rozkład".
"Ich zabawą jest rozpacz".
"Mogą się jedynie wspinać na wyżyny chaosu".
Chyba ci załatwił te drzewa.
Nie, ja otworzę.
DIETA BRONTE: JOGURT, NASIONA, ŻADNEGO MlĘSA
ROD ZINA ADLERÓW. LAUREN... CÓRKA.
Krem Monticello.
Będzie ci wygodnie? Na sofie.
Oczywiście.
- Dziękuję. - Za co?
Za piosenkę. Za wiersz.
Zrobiłem to z egoizmu.
- Byłaś wściekła, że się zjawiłem. - Fakt.
Wściekła nie chciałabyś się uczyć, a ja bym nie dostał zielonej karty.
- Komponujesz coś? - Co?
Zawsze nucisz tę melodię.
Ja nucę? Nie nucę.
- Nucisz. Cały czas. - Jeśli cię to drażni, przestanę.
Nie, podoba mi się.
Wreszcie coś ci się podoba.
To nie niechęć, tylko brak zdania.
Chcę mieć to za sobą i żyć dalej.
A ja czekam, aż moje życie się rozpocznie.
Dobrze. Do roboty.
Dom mojej babci. Miała śliczny ogród różany.
Tak naprawdę róże zaczął sadzić dziadek.
Za domem. A to na plaży.
Zawsze kupowaliśmy kapelusiki. A to z przedszkola.
To jest moje rodzeństwo.
Tata jest pisarzem. Mieszka w Connecticut.
Nadał nam imiona na cześć sławnych literatów. To piętno.
Chciał, żebym została artystką. Aprobował lekcje tańca,
ale ogrodnictwem pogardza.
Colette, Austen, Lawrence
i Elliot. A to mój tata.
- Tu masz lepsze zdjęcie. - Twarde spojrzenie.
Twardy człowiek. O ustalonych poglądach.
Ty i mój ojciec to dwa zupełnie różne bieguny.
- Znienawidzilibyście się. - Czemu?
Masz prawicowe odchylenia.
Nie mam odchyleń. To ty masz odchylenia.
- Wszystkie poglądy na jedno kopyto. - Nieprawda.
- A to ze studiów. Demonstracje. - Przeciw czemu?
Wszystkiemu.
To jest Lauren.
Tak, to Phil.
Jesteś w nim zakochana?
Tak. Jest miły i wrażliwy.
Wegetarianin.
- Dba o to, czym karmi ciało. - Nie to, co ja. Wielka świnia.
Miałem 12 lat.
Dzieci w szkole się nie śmiały?
Rzuciłem szkołę, mając 10 lat.
Taką samą miał tata.
Był mechanikiem, ale zawsze marzył o Cyganach.
Chciał do nich przystać. Wędrować...
To pamiątka poputain.
Rozumiesz to słowo? Prostytutka.
2 dziewczyny z naszego miasteczka.
Irene i Michelle.
Michelle miała śliczne rude włosy.
Takie jest serce. Miłość i nienawiść.
Jeśli ktoś mówi, że kocha wszystko, kłamie.
Bo takie jest serce.
To jest moja uczciwość.
A to z czasów, kiedy byłem ulicznikiem. Nóż,
czyli zemsta.
Kiedy ktoś cię skrzywdzi,
robisz sobie taki tatuaż, a potem zabijasz tę osobę.
A wtedy robisz drugi tatuaż.
- Bez noża. - Takiego nie masz.
Jeszcze drania nie znalazłem.
- Siedziałeś w więzieniu? - Tak.
- Za co? - Za szczeniackie numery.
Kradzież aut. Nic poważnego.
Kiedy masz okres?
Na początku miesiąca czy pod koniec?
Kiedy?
Na początku miesiąca.
Na początku.
Nie wierzyłam, że jesteś kompozytorem.
Wśród tylu kłamstw trudno rozpoznać prawdę.
Musisz zaufać intuicji.
To mój pierwszy chłopak ze studiów.
Też był muzykiem.
Grał... na...
puzonie.
Czy on pierwszy całował te usta?
Nie będą o to pytać.
Dobranoc.
Bronte? Z której strony łóżka sypiasz?
Z prawej.
Dobrze, będę spać z lewej.
Chodź, robota czeka.
Afryka, niedziela.
Cherie...
W Afryce jest gorąco...
i bardzo zielono.
Słonie znowu były niespokojne.
To chyba wina bębnów.
Doprowadzają je do szału.
Tęsknię i co dzień powtarzam sobie to samo pytanie:
"Kiedy przyjedziesz, cherie?".
Drogi Georges...
mieszkanie wygląda prześlicznie.
Widok sadzawki od razu mi cię przypomina.
Wracaj szybko.
Zawsze jesteś w moich myślach.
Całuję, B.
To idiotyczne!
Dla zielonej karty jestem gotów na wszystko. Daj aparat.
Mamy błękit nieba.
To nasz miesiąc miodowy, więc uśmiechajmy się jak kretyni.
Dobra, rób.
I jedno z nartami.
I slalom.
Jestem w tym świetny, zapamiętaj.
Dobra, błękit nieba...
Super!
Balet polityczny. Jestem uciśniony. A ty to zwycięstwo.
Jeszcze jedno.
Musisz mieć za sobą liście.
Uważaj. Daj zieloną roślinę...
Tak dobrze.
- Słyszymy stado słoni? - Tak. Może teraz z nożem?
Tak!
- Jakie to głupie. - Nieprawda. Jeszcze jedno.
Uśmiech!
- Jeszcze jedno. - Co teraz?
Złota rączka. Dobry mąż zawsze coś w domu naprawia.
Może w tym?
Uśmiech!
Dobra, majsterkuj!
Nie ruszaj się.
Niespodzianka! Jesteśmy na dole!
- Mama? Czemu nie zadzwoniłaś? - Wpuścisz nas?
- Oczywiście. - Na pewno?
Jasne! Zapraszam.
Moi rodzice. Katastrofa. Uciekaj.
- Przebiorę się. - Nie zdążysz.
Schowaj narty w szafie.
Przepraszam.
Wyjdź. Coś wymyślę.
Możemy porozmawiać?
Mąż właśnie wychodzi.
Chodzi o tych ludzi z urzędu.
A wczoraj wieczorem słyszałam bębny. Tam-tamy z dżungli.
Wciąż mnie nachodzą z pytaniami o panią i męża.
- Chyba nie jest szpiegiem, co? - Ależ skąd!
- Mamo! Tato! - Co się dzieje?
Cześć.
- Porozmawiamy później. - A te bębny?
- Czym was poczęstuję? - Wszystko mam.
Rzadko nas odwiedzasz, więc...
Nieprawda.
- Tata jest tu z kimś umówiony... - Dziwaczne wejście.
Tu jest uroczo.
To jest Georges.
Złota rączka.
- Skończ pracę, Georges. - Właśnie, skończę.
Kochanie, tu jest ślicznie!
- Nic dziwnego, że tak się cieszyłaś. - Ale ciasnota.
- Podpisałeś umowę? - Nie mówmy o tym.
Nie. Wycofali się. Kłamcy!
- Oszukali mnie! - Nie irytuj się.
- Nienawidzę kłamców! - Poczytaj gazetę.
Pójdziemy obejrzeć oranżerię. Jest zdenerwowany.
Jak tu ślicznie!
Pomóc ci, Georges?
Nie, dziękuję. Miezęsobie.
Mierzysz.
Wcześniak.
- Jak go ochrzcili? - Tiffany.
Mają Tiffany i Tarquina.
Szczyt pretensjonalności. Ale to pretensjonalny pisarz.
Ty tak nie uważasz?
- Potrzebuję powiertolić. - Słucham?
I to na gwałt.
Miałeś wyjść.
- Naprawię drzwi, ale muszę... - Wiem. Wiertarka jest pod zlewem.
Pomogę mu. Wydaje się zagubiony.
Nazrywajmy storczyków, pewnie się spieszycie.
Nie, kochanie. Mamy czas. Naprawdę.
Nie jesteś złotą rączką, co?
Nie, jestem kompozytorem.
Kiedy zacząłem pisać, byłem sprzątaczem.
To było dawno temu. Byliśmy tuż po ślubie.
Pobraliśmy się wbrew woli rodziców. Bez grosza przy duszy.
Ale zakochani.
Było nam ciężko. Bardzo ciężko.
Ale kiedy się kocha... wiesz.
- Morski romans. - Przepraszam.
Ja pozbieram.
Dziękuję.
Ogłoszono próbny alarm.
Znaleźliśmy się w tej samej szalupie.
- Jeszcze tu jesteś? - Idź do mamy.
Idź.
Panujemy nad sytuacją. Idź.
Rozmawiamy sobie o muzyce, miłości i nartach.
O różnych sprawach. Prawda, Georges?
Miły jest ten twój Georges. Uroczy człowiek.
Nie jest mój i powinien już wyjść.
Tata się przy nim odprężył. Nie cierpi miasta. Cieszmy się.
- Wzrost: Pięć stóp i siedem cali. - Pięć i osiem.
Waga: 140 funtów.
Nie! Nie, 125.
Oczy.
Brązowe.
- Mała blizna przy kostce. - Skąd wiesz?
Widziałem.
Data urodzenia: 24 sierpnia 1959.
Zgadza się. Teraz moja kolej.
Oczy: Zielone.
Nos, duży.
- Nie... - Tak.
Wzrost: Pięć stóp jedenaście cali.
- Waga... - Za bardzo się nią przejmujesz.
Mając 17 lat, poznałeś studiującą w Paryżu Helene.
Nauczyła cię zapisywać i czytać nuty.
Mieszkaliście razem przez 7 lat, aż do jej śmierci.
Potem na długi czas zerwałeś z muzyką.
Ale tylko z komponowaniem. Grałem na fortepianie. W barach.
Aż pewnego wieczoru usłyszał cię Anton
i obiecał pomóc zacząć od nowa.
I obudziłem się w Ameryce, kraju wielkich możliwości.
Dobra, wracajmy do roboty.
Mieszkałaś z dwoma facetami. Najpierw był Peter, potem Steven.
Obaj bardzo mili. Sama tak powiedziałaś.
Steven się oświadczył. Stwierdziłaś, że małżeństwo to nuda.
Nasze jest wyjątkiem!
Potem poznałaś Phila.
- Prawdziwa miłość. - Tego im nie mów.
Rzuciłam go...
I wyszłaś za mnie, ponieważ...
Jesteś inny i zabawny.
I nie zapomnij: Złota rączka.
Miałeś wiele kobiet, ale kochałeś tylko Helene i mnie.
Zakochałeś się we mnie, ponieważ...?
Z jakiego powodu? Nie mogę wymyślić.
To nie takie trudne.
Niech pomyślę...
Musi być jakiś powód.
Wiem.
Ponieważ przy tobie znów zacząłem słyszeć muzykę.
- Co się stało? - Nic.
Nie czekaj na mnie. Phil!
Chodźmy do ciebie.
Albo wpadnijmy do "Angelo's".
- Co robiłaś, kiedy mnie nie było? - Niewiele.
Tęskniłaś?
O tak!
Na pewno?
Tam było pięknie.
Wyobrażałem nas tam sobie, na pustkowiu.
Pewnej nocy pojawił się niesamowity księżyc.
Tu też.
Ale powinnaś go zobaczyć na czystym niebie. Cudo...
Noc była chmurna, a potem nagle...
promień księżycowego światła przedarł się przez obłoki.
D ZIEŃ ŚLUBU
MIESlĄ C MIODOWY W ASPEN SAFARI W KENll
WAKACJE NA PLAŻY W KALIFORNll
ZŁOTA RĄ C ZKA! ŚLIC ZNA BRONTE
- Idź już. - Nie.
- Nie ma portiera. - Jutro będziemy razem, dobrze?
Odprowadzę cię tylko do drzwi. Może ktoś się czai w ciemnościach.
Ładnie tu.
Odprowadziłeś mnie do drzwi. Teraz idź.
Najpierw zobaczę oranżerię.
Za dużo wypiłeś.
Tak miło cię tulić.
Nie, proszę...
- Phil, nie... - Nie słyszałeś, co mówiła?!
Kazała ci iść.
- Kto to? - Wynocha! - Jak śmiesz?
- Won, jaroszu! - A ty to kto?
Jestem jej mężem.
Co?
Miętosiłeś moją żonę! Won!
- Czy to prawda? - Tak, ale to nie to, co myślisz.
Co?
- Wynoś się! Jazda! - Zaraz...
Jesteś kelnerem.
Dowiem się, co tu jest grane.
Idź! Wynocha, ty ogórasie!
A teraz ty się wynoś!
- Jutro rozmowa! - Już!
- Gniewasz się? - Czy się gniewam? Jazda!
- Ale rozmowa! - Gwiżdżę na nią!
Idź, bo wezwę policję!
W więzieniu będę mieć oddzielną celę!
Nie bądź dziecinna.
Wstawaj!
Wynocha!
Wracaj do metra!
- To pan? - Dzień dobry.
- Przez was same tylko kłopoty! - Nie chciałem cię budzić.
- Znów zapomniałeś klucza? - Tak. Jak zwykle.
- Trzeba było iść do hotelu. - Okropność!
Spać na korytarzu! Tu nie Afryka!
Wiemy. To się więcej nie powtórzy.
- Czemu to wczoraj zrobiłeś? - Nie lubię wegetarian.
- Narzucał ci się, poniosło mnie. - I to są przeprosiny?
- On do ciebie nie pasuje. - Szanuje cudze uczucia!
- Ty ich nie masz! - Chrapiący cham!
- Snobka! - Fleja! Koszmar!
Buntowniczka, co się boi ojca!
- Mój ojciec jest kimś! - Żyjesz jak w książce.
A ty sypiasz w parku!
A Phil? Kochacie się jak warzywa. A tobie potrzeba rżnięcia.
- Język z rynsztoka. - Bo jestem z rynsztoka.
A ty jesteś rośliną! Kaktusem!
Już mam o tobie zdanie! Nie cierpię cię!
Pierwsze uczucie!
- Rozmowa! - Boże!
- Czy masz...? - Ja to zrobię.
- Korek. - Do metra!
Nigdzie nie zajedziecie. Wszystko zalane.
- Przez park! - Całe miasto się sypie!
- Złapiemy taryfę z drugiej strony. - Bieg przez park? To za daleko!
Tam!
- Tędy! - Jesteś pewna?
- Nie możemy pobłądzić. - Jestem pewna!
W prawo!
Już niedaleko.
Nr 75.
Jesteśmy następni.
PO ŻYWIENIE: NASIONA, SAŁATKI, ZERO MlĘSA I OLEJU
PRZYJACIELE - ROD ZINA
Krem do twarzy: Monticello.
Twój tata to Bertrand czy Bernard?
Rene.
76.
Pan tutaj, panie Four. Pani Four, za mną.
D ZIEŃ ŚLUBU
Panie Faure, chcemy ustalić,
czy to małżeństwobona fide.
Zadam parę szczegółowych pytań.
To rozwieje nasze wątpliwości. Odpowiada pan krótko
i na temat. Proszę podnieść prawą dłoń.
Czy przysięga pan mówić prawdę, całą prawdę i tylko prawdę?
Tak.
Bronte Mitchell Faure?
- Jej ojciec jest pisarzem. - Jego imię?
Sidney Parrish.
Oficjalnie nie ma wykształcenia. Uciekł z domu, mając 12 lat.
Rośliny. Kocha kwiaty. I chwasty. To przedmiot jej badań.
Wie, że uwielbiam sałatki. Sam jada tłusto. Jak to Francuz.
- Lubi jeść karmę dla ptaków. - Co?
Muesli. I kawę bez kofeiny. Ohyda!
- Cały czas nuci. - Nuci?
Komponuje.
Od dawna nie tworzył.
Mówi, że nie jest wrażliwy,
ale to nieprawda. Jest bardzo wrażliwy.
Wesoło mi z nim.
Jest bardzo miła dla innych.
Ja taki nie jestem.
Nie ufam ludziom.
Wiele przeżył.
Nie nauczył się dawać. A ma w sobie tak wiele.
Jest wyciszona.
A ja nie.
Ma pasję życia. Delektuje się nim.
To chyba wystarczy.
Jeszcze tylko parę szczegółów.
- 5 stóp 8. - 5 i 11.
125.
Nie mówi mi, ile waży.
Śpi z prawej.
Z lewej.
- Szczoteczka? Zielona. - Zielona.
Krem do twarzy?
Monticello.
Monako.
Nie. Monte Carlo.
Nie zapamiętałem tej odpowiedzi.
Resztę odpowiedzi pan pamięta?
To nie jej wina. Nie róbcie jej krzywdy.
- Chyba dobrze wypadłam. - Ja też.
Będziesz miał to, czego chciałeś.
Zieloną kartę.
- Umówimy się? Zabiorę rzeczy. - Zostawię je u Oscara.
Dobry pomysł. Słusznie.
Kiedy tylko nas powiadomią, zaczniemy starania o rozwód.
Możliwie jak najszybciej.
Powodzenia na polu muzyki.
Mam nadzieję, że dostaniesz te drzewa.
- Żegnaj, Georges. - Żegnaj, Bronte.
Obrączka.
Nie, dziękuję.
Dzień dobry. Był u mnie pan Faure, mam to pani oddać.
Jego lot się opóźnił.
Dziękuję.
"DLA BRONTE"
Afryka, wtorek.
Cherie...
Słonie znowu są niespokojne.
Tak niespokojne, że nie mogę spać.
Chciałbym się pożegnać przed tym kolejnym safari.
To nic.
Monticello.
Za mocno się starałem. Dałem plamę.
Czemu mi nie powiedziałeś?
To nic.
Jeśli szybko stąd wyjadę,
nie odbiorą ci twojej ślicznej oranżerii.
Nie chcę żadnej oranżerii.
Już czas!
Nie!
- Będę pisał. - Idziemy!
Codziennie.
- Pora na nas! - W każdym liście będzie pytanie:
"Kiedy przyjedziesz, cherie?".
Nie!
Wciąż je masz?
Tak.
Wersja polska: ITI Film Studio
Tekst: Elżbieta Gałązka-Salamon
Dystrybucja: Lmperial Entertainment
Ripped by: SkyFury